กินเเก้เซ็ง
เมื่อวานโผล่ไปกินข้าวกับเพื่อนมา ก็คุยกันเรื่องการร่วมรัฐบาลของพรรคการเมืองหลายๆ พรรค ที่ตอนเลือกตั้งหาเสียง ก็ไม่ได้มีทีท่าว่าอยากจะเป็นรัฐบาล หรือร่วมรัฐบาลอะไรหนักหนา แต่ว่าพอเขามาชวน อะไรๆ ก็เป็นไปได้ แสดงว่าที่เเถลงมาสงสัยเป็นอุดมการณ์เทียมเเหงๆ พร้อมที่จะเปลี่ยนได้เมื่อมีข้อเสนอน่าสนใจกว่า หรือเพราะการเป็นรัฐบาลหรือร่วมรัฐบาลหมายถึงผลประโยชน์มหาศาล จึงต้อง "จำใจ" ร่วม ถ้างั้นไม่ต้องมาบอกว่าเพื่อชาติก็ได้ เสียงเขาก็หนาเเน่นดีอยู่
ถ้ามันจำใจทำนักก็ลาออกจากการเป็นส.ส.ก็ได้ ไม่อยากให้นักการเมืองลำบากน่ะ
สงสัยเพื่อแก้ความรู้สึกเบื๊อเบื่อการเมืองไทย ชีเลยสั่ง "ฟักแม้วผัดจากหนึ่ง"
การเมืองในสภาน้ำเน่ายุงไข่นี้จึงมาจากกระบวนการพวกมากลากไป เพราะเราอยู่ในยุคประชาธิปไตย เสียงข้างมากใครก็ทำอะไรไม่ได้ ดังนั้นการตั้งรัฐบาลที่มั่นคงที่สุด มีสูตรสำเร็จคือการจับกลุ่มหาพวกเข้าร่มชายคาให้ได้มากที่สุด เรื่องนี้เกี่ยวกับประชาชนเพียงตอนหาเสียง จากนั้นก็ตอนใกล้จะหาเสียง ที่รัฐบาลจะเอาภาษีประชาชนมาโยนใส่กลุ่มเป้าหมาย สร้างนโยบายลดแหลกแจกแถม ถ้าเป็นบางพรรคเขาเรียกประชานิยม ถ้าเป็นบางพรรคเขาก็เรียก อืมมมมม รัฐสวัสดิการ (มันต่างกันนิดหน่อย)
ฟังเเล้วหดหู่ อ้าวเเม่เพื่อนตัวดีเดินมาพร้อมหอยตลับเต็มจาน เอามากินเเก้เซ็ง เสียด๊ายเสียดาย วันนี้ไม่มีเค้กให้เเบ่ง
Comments
Post new comment